«Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του»

του Πέτρου Μπαστέα

«Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του».  Η σοφή αυτή παροιμία, μου ‘ρχεται στο μυαλό διαβάζοντας διάφορες παρεμβάσεις για την μετεκλογική κατάσταση στον ΣΥΝ. Η απουσία συμμετοχής της βάσης του ΣΥΝ στην επεξεργασία και λήψη των αποφάσεων (για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τίθεται θέμα αφού είναι σχήμα κορυφών) φαίνεται ότι δεν επιτρέπει στον κοινωνικό ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ (όλους εμάς) να δούμε την πραγματικότητα κατάματα.Ο βολονταρισμός στην πολιτική σπάνια αποδείχτηκε αποτελεσματικός, πολλές φορές οδήγησε σε καταστροφές. Δεν φτάνει να θέλεις κάτι πολύ για να το επιτύχεις (όπως οι απλοϊκοί μύθοι του Κοέλιο στον Αλχημιστή), αλλά να μπορείς να εκτιμήσεις αν οι συνθήκες και οι συσχετισμοί σου το επιτρέπουν.

Μετά τις προηγούμενες εκλογές και την επιτυχία του 5.1% όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ξέφυγε από το ψυχοφθόρο 3% και τα φλερτ επιβίωσης με την κεντροαριστερά, ο στρατηγός της νίκης Αλαβάνος αποφάσισε (φαντάζομαι βουλευόμενος και με άλλους και όχι μόνο με το μαξιλάρι του) να τολμήσει γράφοντας ιστορία (;) μια «φυγή προς τα εμπρός».  Ο επιτυχημένος πολιτικός δεν επαναπαύεται στις δάφνες του, αλλά στον κολοφώνα της δόξας του ανοίγει το δρόμο στη νέα γενιά με σκοπό να διεμβολίσει το γερασμένο πολιτικό  σκηνικό της χώρας μας.

Αν η αλλαγή της κοινωνίας ήταν υπόθεση των ΜΜΕ τώρα ο ΣΥΝ θα είχε 30% και ο Τσίπρας θα πήγαινε στις επόμενες εκλογές για πρωθυπουργός. Έλα όμως που η κοινωνική αλλαγή είναι υπόθεση σκληρών κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων και αποτέλεσμα της αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων που την επιδιώκουν.

Όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια το εγχείρημα «Τσίπρα» του Αλαβάνου (άλλοι το είπαν «πείραμα», άλλοι «κόλπο») δεν βασιζόταν σε ένα σαφές πολιτικό σχέδιο που το υποστήριζε μια συμπαγής πολιτικά ομάδα στην ηγεσία του ΣΥΝ. Με τις πρώτες φουρτούνες το καράβι άρχισε να μπάζει. Τα προβλήματα απήχησης στον κόσμο  που συναντήσαμε από την εκλογή Τσίπρα μέχρι σήμερα, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της επίθεσης κατά του ΣΥΝ των κυρίαρχων κύκλων και των ΜΜΕ σε συμμαχία με τμήμα του ΣΥΝ (ανανεωτικοί), αλλά η απουσία σαφούς πολιτικού στίγματος που εξέπεμπε η ηγεσία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, αφού σε κάθε περίπτωση έδειχνε ότι πατάει σε δύο βάρκες. Παραθέτω μερικά χωρίς σειρά αξιολόγησης:

  • Και με την εξέγερση του Δεκέμβρη και ενάντια στη «βία από όπου και να προέρχεται»
  • Και ταύτιση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και προτάσεις συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ
  • Και τρίτος πόλος με ΚΚΕ – Οικολόγους αλλά και καταγγελία του «σταλινικού» ΚΚΕ και των «συστημικών» οικολόγων
  • Και εναλλακτική κυβερνητική λύση και καταγγελία του «κυβερνητισμού»
  • Και πρόγραμμα άμεσης διεξόδου από την κρίση και αντικαπιταλίστικη ρητορεία
  • Και ενάντια στο Βωβό για να μην γίνει το Μall και με το Βαρδινογιάννη για να γίνει το γήπεδο του ΠΑΟ
  • Και με την Ευρώπη(ΣΥΝ) και ενάντια στην Ευρώπη (ΚΟΕ) (Κουβέντα για ποια Ευρώπη θέλουμε)
  • Και αξιοκρατία και ο πετυχημένος Παπαδημούλης τρίτος
  • Και «ενότητα παρά τη διαφορετικότητα» και ο εκπρόσωπος των ανανεωτικών εκτός Ευρωβουλής
  • Και το «εμείς πάνω από το εγώ» και «Οι  επόμενες ευρωεκλογές είναι το προσωπικό μου στοίχημα» (Δηλώσεις Τσίπρα στην «Ε»)

Και άλλα πολλά.

Ο λόγος που καβαλήσαμε το καλάμι των δημοσκοπήσεων δεν ήταν ότι πέσαμε έξω, αλλά γιατί αντικαταστήσαμε την κοινωνική γείωση και επικοινωνία, την διεύρυνση της οργάνωσης και συμμετοχής του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, με την V.P.R.C..

Πολιτική ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χάραζαν σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ενός ισχυρού καθοδηγητικού κέντρου σε άμεση σύνδεση με τις οργανώσεις αλλά ο… Βερναρδάκης και οι επικοινωνιακές τεχνικές.

Καλό είναι να βγαίνουν οι νέοι στις οργανώσεις και να λένε γιατί επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στις κάλπες αυτοί που μας επέλεξαν ήταν μόνο το 5%, ενώ στις ηλικίες της γενιάς του Πολυτεχνείου π.χ. πήραμε 8%.

Αν ο Αλαβάνος αποφάσισε να παραιτηθεί γιατί παραδέχεται ότι οι επιλογές του απέτυχαν (δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο), αυτοί που έβαζαν στόχους για  4 ευρωβουλευτές, μετά 3, μετά διψήφιο ποσοστό, μετά τρίτη θέση, μετά «το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει πάρει ο χώρος» τι πρέπει να κάνουν;

Να συνεχίσουν ως καπετάνιοι σε ένα καράβι που το οδήγησαν σε ξέρα μέσα στο ανοιχτό πέλαγος; Δεν κάνω λόγο για τον  Τσίπρα  (νεαρός και άπειρος τι να κάνει), αλλά το σύνολο της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Οι παραιτήσεις δεν είναι κακό πράγμα. Αντιθέτως πολλές φορές λυτρώνουν και φέρνουν αέρα στα πανιά τους σκάφους. Αρκεί οι παραιτηθέντες να παραμείνουν στο πλοίο, (είτε στο κατάστρωμα είτε στη μηχανή) και να βοηθήσουν τους νέους καπετάνιους που θα εκλεγούν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες να υλοποιήσουν ένα σαφές πολιτικό σχέδιο.

Εκτός κι αν δεν έχουμε άλλους για καπετάνιους.

Οπότε: «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του…»

Advertisements
This entry was posted in Aρθρα-Aπόψεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s