ΣΥΡΙΖΑ : Η συγκρότησή του σε αυτόνομο ζωντανό πολιτικό οργανισμό είναι απόλυτη ανάγκη.

γράφει ο Κώστας Παπουλής (Γέρος) 

Το ζήτημα οργάνωσης – συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ  τίθεται στο βαθμό που αυτός θεωρείται ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός και όχι μια εκλογική συμμαχία ενός κόμματος της αριστεράς με τους συμμάχους του.Υπενθυμίζω ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η συσπείρωση και η κοινή δράση του συνόλου της αριστεράς και δεν είναι ο ίδιος αυτοσκοπός αλλά το μέσο για μια τέτοια συνάντηση.Οι τελευταίες εξελίξεις που επαναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό, η κρίση του δικομματισμού, η πρωτοφανής (πανευρωπαϊκά) εκλογική άνοδος της αριστεράς στην Ελλάδα, η πιθανή μεγάλη οικονομική ύφεση που έρχεται από τις ΗΠΑ που πιθανόν να σηματοδοτήσει το τέλος του μονεταριστικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών και να εγκαινιάσει μια νέα ιστορική εποχή, αλλά και οι πρώτες ενδείξεις για την επιστροφή του μαζικού κινήματος (άρθρο 16, κινητοποίηση για το ασφαλιστικό) δημιουργούν νέα δεδομένα Συγχρόνως για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση ένα εθνικό ακροατήριο ξαναστρέφει την προσοχή του προς την αριστερά.

Σ’ αυτή την κατάσταση οι υπάρχοντες σχηματισμοί του ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ, αλλά και το ΚΚΕ και οι οργανώσεις   της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν μπορούν να εκφράσουν τις μεγάλες δυνατότητες της ιστορικής αυτής ευκαιρίας. Οι σχηματισμοί αυτοί, δημιουργήματα της εποχής της μεγάλης κρίσης της αριστεράς, προϊόντα διασπάσεων των ήδη διασπασθέντων τάσεων κράτησαν στην καλύτερη περίπτωση μια άμυνα, στη χειρότερη εκδοχή συνέβαλαν και οι ίδιες στο να πιάσουμε πάτο (π.χ. με την κυβέρνηση Τζανετάκη). Αντανακλούσαν μια περίοδο συνεχών υποχωρήσεων της αριστεράς όχι μόνον ιδεολογικών, αλλά κυρίως αξιακών και πολιτισμικών με μεγαλύτερη αιχμή το 89 όπου πραγματικά ο σεισμός ήταν τέτοιου μεγέθους και έντασης που οδήγησε στην κατάρρευση όχι μόνον το «σοσιαλιστικό» μπλοκ και την ιδεολογία του αλλά και όλες τις «διηγήσεις» και τις προφητείες για το μέλλον που προσέφερε η αριστερά.

Εν τέλει ήταν αυτές οι «διηγήσεις» για το μέλλον μαζί με μια ιδιαίτερη αφήγηση της ιστορίας του εργατικού κινήματος που χώριζε σε φυλές και ομάδες την αριστερά.: Μπακουνικοί και μαρξιστές χώρισαν το 1872 στην Α’ Διεθνή, κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες, τροτσκιστές και σταλινικοί, συμβουλιακοί, σπαρτακιστές, μαοϊκοί, γκεβαρικοί, ευρωκομμουνιστές, αυτόνομοι, νέα αριστερά, αντάρτικα στην περιφέρεια και αντάρτικα πόλης στην Ευρώπη, εναλλακτικοί, οικολόγοι – ριζοσπάστες, καταστασιακοί κ.α. σ’ έναν απέραντο κατάλογο που αποτελούν την ιστορία και το απέραντο μωσαϊκό της αριστεράς.

Πρέπει ακόμη να τονίσουμε ότι όλα σχεδόν τα μεγάλα ρεύματα (ακόμη κι αναρχικοί στην Ισπανία) είχαν στην ιστορία την ευκαιρία τους και όλα μα όλα αποδείχτηκε – τουλάχιστον- ότι είχαν σοβαρές ανεπάρκειες. Είναι λοιπόν σαφές ότι οι μεγάλες ιστορικές ιδεολογίες των διαφόρων – ισμών έχουν κλείσει προ πολλού τον ιστορικό τους κύκλο, με οριστική τελεία και παύλα το 1989.

Αυτό δε σημαίνει ότι η νέα αριστερά θα πρέπει να είναι αδιαίρετη, ούτε ότι τα παλαιά ρεύματα δεν έχουν το καθένα ουσιαστικά σημεία και στοιχεία που μένουν ζωντανά . Στόχος πρέπει να είναι η επανασύνθεση των παλαιών ρευμάτων (ως γνωστόν η παρθενογένεση δεν είναι εφικτή ούτε στη φύση ούτε στην κοινωνία) στο σημερινό εθνικό και διεθνές πεδίο. Όμως πρέπει να ομολογήσουμε ότι το σχέδιο αλλαγής της κοινωνίας δεν το γνωρίζουμε (και δεν το γνωρίζαμε ποτέ) και ίσως δεν είναι εφικτό να το διατυπώσουμε διότι αυτό θα προκύψει από την δημιουργική ικανότητα των απλών ανθρώπων μέσα από τη συμμετοχή τους στην προσπάθεια αλλαγής του κόσμου. Άλλωστε όπως έχει ξαναειπωθεί καμιά θεωρία δεν ανακάλυψε τα σοβιέτ παρά μόνον η ίδια η ζωή. Ίσως μάθαμε ότι οι ριζικές αλλαγές δεν γίνονται από τα πάνω, με δικτατορίες η με το βούρδουλα του κράτους, η ακόμη ότι στο όνομα της κατοχής της αλήθειας και της επαναστατικής θεωρίας δεν δικαιολογείται η καταστολή και η εξόντωση των αποκλινόντων ιδεολογικών ρευμάτων,   η τελικά ότι  χωρίς ουσιαστική δημοκρατία ,ελευθερία και αντιαυταρχισμό οι καλύτερες προθέσεις οδηγούν σε κοινωνίες-φυλακές.

Από τα παραπάνω δε συνάγεται ότι δεν μπορούμε να διατυπώσουμε ένα άμεσο πρόγραμμα αλλά πρέπει αυτό ν’ αλλάζει και να μεταμορφώνεται με τη δυναμική των πραγμάτων. Η ιστορία και η ζωή έδειξε ότι οι προσπάθειες μεγάλων ανατροπών, οι επαναστάσεις, τα κινήματα, γίνονται από την κίνηση μεγάλων μαζών στις οποίες τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς συμμετέχουν, υποκινούν, συνδιαμορφώνουν,  ή πολλές φορές αποτελούν απλώς τον πυροκροτητή. Όταν προσπαθούν όμως  να τις ελέγξουν η κατάσταση «στραβώνει». Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το κίνημα και οι μεγάλες αλλαγές δεν πρόκειται να γίνουν γύρω από μας, από την ομάδα μας, την τάση μας, το «κόμμα μας», αλλά ότι εμείς πρέπει να συνεισφέρουμε στην προσπάθεια αυτή και κυρίως στις «σπουδαίες στιγμές» να μη γίνουμε το κρίσιμο εμπόδιο σε αυτό που κυοφορεί μια κοινωνία που μετασχηματίζεται.

Ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας ή ασυμφωνίας που μπορεί να έχει κάποιος στα παραπάνω είναι υποχρεωμένος να δεχτεί ότι το τεράστιο δυναμικό που τείνει προς την ενεργή συμμετοχή, η βλέπει με εκλογική συμπάθεια το ΣΥΡΙΖΑ,  δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί μέσα στις ιστορικές ταυτότητες της αριστεράς. Αυτός είναι και ένας ακόμα λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκτήσει οργανωτική μορφή όπου η λειτουργία του να είναι αυτόνομη και διακριτή από τις συνιστώσες του. Οι συνιστώσες του διατηρούν το δικαίωμα της δικιάς τους λειτουργίας και να κρατούν τις οποιεσδήποτε αποστάσεις επιθυμούν. Οι αποφάσεις όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ θα παίρνονται μέσα από τα δικά του όργανα, μέσα από τις δικές του οργανώσεις, μέσα από τα μέλη του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει ένας πολιτικός οργανισμός με μοντέλο Ομοσπονδίας, όπου θα ήταν επιθυμητό τα κόμματα και οι οργανώσεις να έχουν την ίδια λειτουργία μ’ αυτήν που έχουν οι τάσεις στο Συνασπισμό. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι υποχρεωτικό και ο καθένας δικαιούται να προχωρήσει στις επιλογές του ακόμα και αν πιστεύει ότι γύρω του θα κτίσει το επαναστατικό κόμμα.

Πρέπει όμως οι ηγετικές ομάδες των κομμάτων και των οργανώσεων να σεβαστούν τον πολιτικό και κοινωνικό κορμό του ΣΥΡΙΖΑ που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του σε καμιά από τις συνιστώσες του αλλά μόνο σ’ όλες μαζί. Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ο ανένταχτος του ΣΥΡΙΖΑ έχει λιγότερο πολιτικό λόγο στον πολιτικό του σχηματισμό απ’ ότι τα μέλη του ΠΑΣΟΚ στο κόμμα τους (αυτοί τουλάχιστον με μια διαδικασία ψήφισαν για αρχηγό). Η συζήτηση για το ποιος θα γίνει μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (τοποθέτηση Νταβανέλου) δεν δείχνει   παρά τον αρχέγονο φόβο των οργανώσεων της αριστεράς για το ότι θα χάσουνε τον έλεγχο. Όμως αν ακόμα μια φορά μπροστά στον κίνδυνο της αποδυνάμωσης της ομάδας μας μέσα σ’ ένα μαζικό και ανοικτό σχήμα όπου είναι φυσικό ν’ αποκτήσουν λόγο και ρόλο οι μέχρι σήμερα ανένταχτοι, κλωτσήσουμε τη μεγάλη ευκαιρία για τη δημιουργία ενός σύγχρονου, πολυσυνθετικού, πολυτασικού, πολύχρωμου ΣΥΡΙΖΑ τέτοιου που να είναι ικανός να προσελκύσει τη μεγάλη δεξαμενή των μη οργανωμένων, ενός ΣΥΡΙΖΑ που να ξαναδώσει ζωή, λειτουργία, συζήτηση, δράση στον κόσμο της αριστεράς, τότε η ελληνική αριστερά θα παραμείνει στο περιθώριο για αρκετά χρόνια.

Είναι σαφές ότι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε πολίτης που νιώθει κοντά στο πρόγραμμά του, ορίζει τον εαυτό του σε οποιαδήποτε παλιά ή καινούργια ιδεολογία της αριστεράς (από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους αναρχικούς) η (και ίσως είναι οι περισσότεροι) δεν μπορεί να αυτοχαρακτηρισθεί από καμιά από τις ιστορικές ταυτότητες.

Θα επιθυμούσα την ανοικτή επανίδρυση ενός σχηματισμού της αριστεράς μέσα από την αυτοδιάλυση των υπαρχόντων κομμάτων και οργανώσεων και την παρουσία τους εκεί ως ιδεολογικών ρευμάτων και τάσεων. Γνωρίζω βέβαια ότι οι ιδέες των νεκρών βασιλεύουν στα μυαλά των ζωντανών και στις καινούργιες εποχές οι μάχες δίνονται τις περισσότερες φορές με τα υλικά του παρελθόντος. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι συνιστώσες δείχνουν να ενδιαφέρονται κυρίως για την αυτόνομη οικοδόμησή τους λες και επαναλαμβάνουν το χιλιοπαιγμένο έργο της μεταπολίτευσης. Διεκδικώ όμως το δικαίωμά μου και αυτό είναι αξίωμα για την αριστερά να συμμετέχω στις αποφάσεις ενός πολιτικού σχηματισμού  που ψηφίζω, που κοινωνικά στηρίζω και που φιλοδοξεί να υποδεχτεί ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Μ’ ενδιαφέρει και απαιτώ να συγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτόνομος πολιτικός και διακριτός χώρος με τη δικιά του λειτουργία, με τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις του, με ομοσπονδιακή δομή και κεντρικά όργανα,  με αρχή τη βαθιά και άμεση δημοκρατία. Το τι θα γίνει και πώς θα λειτουργήσουν οι οργανώσεις και τα κόμματα εκεί, αν θα χάσουν ή θα κερδίσουν επιρροή και δύναμη δεν συνάγεται από πουθενά ότι οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κόσμος του να τους το λύσει.

Το βέβαιο είναι ότι η ιδεολογική συζήτηση αλλά και η κοινή δράση θα αναβαθμιστεί και απόψεις και ρεύματα και τάσεις θ’ αναπτυχθούν πιο ελεύθερα. Άρα συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά και η ελληνική κοινωνία θα βγουν κερδισμένοι. Πιθανά η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει κι ένα πανευρωπαϊκό παράδειγμα συγκρότησης πολιτικού σχηματισμού όπου συναντιούνται όλες οι παλιές ιδεολογίες του εργατικού κινήματος και ίσως αυτή να είναι και η πρώτη πράξη γένεσης της νέας Αριστεράς.

Κώστας Παπουλής (Γέρος) – ανένταχτος τα τελευταία 20 χρόνια με την ελπίδα να μην παραμείνω και τα επόμενα 20.

Advertisements
This entry was posted in Aρθρα-Aπόψεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s