Γιώργος Μαθόπουλος:Τοποθέτηση στο Πανελλαδικό Σώμα ΣΥΡΙΖΑ – ΣΕΦ 18-19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στις 30 Ιουνίου, τα μέλη της τοπικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ερυθραίας συζητήσαμε το εκλογικό αποτέλεσμα.Δεν εκπροσωπήθηκε στη συζήτηση μας ο κεντρικός ΣΥΡΙΖΑ.
Εκφράστηκαν διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις, τόσο για τις αιτίες που οδήγησαν σε εκλογικό αποτέλεσμα κάτω από τις προσδοκίες όλων, όσο και για τα κύρια ζητούμενα της επόμενης μέρας. Οι τοποθετήσεις συγκλίνουν στην επισήμανση των παρακάτω προβλημάτων:

Η κρίση και η ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ

ΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΙΩΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, οι δυνατές μετασεισμικές δονήσεις (παραίτηση και ανάκληση παραίτησης Αλαβάνου) φέρνουν επιτέλους, έστω και με δραματικό τρόπο, στην επιφάνεια.  την βαθιά κρίση της ελληνικής (και όχι μόνον) Αριστεράς.

Είναι κοντόφθαλμο να αντιλαμβανόμαστε την κρίση μόνον σαν κρίση ηγεσίας, σαν αποτυχία της προεκλογικής τακτικής, σαν αστοχία της δράσης συγκεκριμένων συνιστωσών ή τάσεων, σαν αποτέλεσμα της ολόπλευρης επίθεσης του συστήματος, σαν συνέπεια της υπονομευτικής στάσης ανθρώπων ή τάσεων. Δεν είναι η ώρα επιμερισμού των ευθυνών. Αυτές βαραίνουν όλους και όλες. Είναι η ώρα αλλαγής της σελίδας.

Παραμύθι;

της  Βαγγελιώς Σωτηροπούλου

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μικρή χώρα ήταν ένα συνεταιριστικό εργοστάσιο. Δεν είχε σκοπό το κέρδος. Είχε δημιουργηθεί από ομάδες εργαζομένων. Σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν την κοινωνία της χώρας τους. Το εργοστάσιο παρήγαγε μια σειρά βιβλίων με τίτλο «Συμβουλές για μια καλύτερη ζωή». Υπήρχαν βέβαια πολλές και έντονες διαφωνίες ανάμεσα στα διάφορα τμήματα παραγωγής, όμως σχεδόν όλοι ήταν σίγουροι πως τα βιβλία αυτά σιγά – σιγά αποκτούσαν ανταπόκριση και αναγνωσιμότητα από τους ανθρώπους της χώρας. Αυτές εξάλλου τις πληροφορίες έπαιρναν από τους συμβούλους τους. Ξαφνικά και χωρίς κανείς να το περιμένει, τα βιβλιοπωλεία επέστρεψαν το 95,3% της παραγωγής. «Δεν ενδιαφέρεται πια ο κόσμος για αυτή τη σειρά» τους είπαν και δεν θέλουμε να μας πιάνουν πια το χώρο.

“Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του”

του Πέτρου Μπαστέα

“Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του”.  Η σοφή αυτή παροιμία, μου ‘ρχεται στο μυαλό διαβάζοντας διάφορες παρεμβάσεις για την μετεκλογική κατάσταση στον ΣΥΝ. Η απουσία συμμετοχής της βάσης του ΣΥΝ στην επεξεργασία και λήψη των αποφάσεων (για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τίθεται θέμα αφού είναι σχήμα κορυφών) φαίνεται ότι δεν επιτρέπει στον κοινωνικό ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ (όλους εμάς) να δούμε την πραγματικότητα κατάματα.Ο βολονταρισμός στην πολιτική σπάνια αποδείχτηκε αποτελεσματικός, πολλές φορές οδήγησε σε καταστροφές. Δεν φτάνει να θέλεις κάτι πολύ για να το επιτύχεις (όπως οι απλοϊκοί μύθοι του Κοέλιο στον Αλχημιστή), αλλά να μπορείς να εκτιμήσεις αν οι συνθήκες και οι συσχετισμοί σου το επιτρέπουν.

Τα διλήμματα και οι μικρομέγαλοι

του Γιώργου Μαθόπουλου

Με σαφή την τοποθέτησή μου απέναντι στο σύστημα που σήμερα κυβερνάει τον κόσμο και φωτίζοντας  τη διάσταση που επιμελώς αποκρύπτουν, απευθύνομαι πρώτα στους σχολιαστές αυτού του συστήματος, όπως και στους οπαδούς του. Το πολυσυζητημένο θέμα πιθανής κυβερνητικής συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, ως μήλο της έριδος, έχει ως και σήμερα μονοδιάστατη μορφή. Οι έμμισθοι σχολιαστές και οι διάφοροι κονδυλοφόροι του συστήματος, απευθύνονται δηκτικά, βάζοντας δίλλημα μόνο στους ψηφοφόρους και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο να απαλλάξουν το ΠΑΣΟΚ από τις δικές του μεγάλες ευθύνες.

Τοποθέτηση στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

του Γιώργου Μαθόπουλου,
ανεξάρτητου κομματικά, ενταγμένου στην Τοπική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Νέας Ερυθραίας

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Αν το αστικό σύστημα, καθώς χάνει τα ερείσματά του στην κοινωνία σκληραίνει τη στάση του, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ, επιβάλλεται στην πανελλαδική μας σύσκεψη να ακουστεί ηχηρά. Αν είναι να γίνουμε μια ακόμα λέσχη ανακύκλωσης αγκυλώσεων τότε ευχαριστώ δεν θα πάρω. Η ανένταχτη δράση μου, θα διαρκέσει.Αν είναι, να αποτελέσουμε την έκφραση της κοινωνικής δυναμικής, όπως αυτή εκδηλώνεται εκεί έξω και να διαμορφώσουμε μια νέα πρόταση Ριζοσπαστικής Εναλλακτικής διακυβέρνησης και λαϊκής εξουσίας, τότε ναι, έχω ακόμα λίγη ψυχή να διαθέσω, σε αυτόν τον αγώνα.

Συ.ριζ.α: Μια Αριστερά της άμεσης (συμμετοχικής) δημοκρατίας και της ριζοσπαστικής οικολογίας

του Μάκη Κορακιανίτη

Η δημοκρατική αριστερά πρέπει να επιζητά και να διασφαλίζει τη συμμετοχή του πολίτη Θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην αποκέντρωση και διάχυση μέσα στην ίδια την κοινωνία- και στους άμεσα ενδιαφερόμενους πολίτες-όλων εκείνων των εξουσιών και αρμοδιοτήτων που σήμερα προκλητικά ασκούνται μέσα σε στεγανοποιημένους θεσμούς με έντονο τον ταξικό, ελιτίστικο ή και συντεχνιακό ακόμη χαρακτήρα. Θα πρέπει να σκεφτούμε πάνω στις δυνατότητες αυτοοργάνωσης και αυτενέργειας που προσφέρουν εναλλακτικοί θεσμοί, ή και άλλες πιο στοιχειώδεις μορφές κοινωνικής οργάνωσης, όπως επιτροπές κατοίκων, σύλλογοι π.χ. γονέων, σωματεία εργαζομένων, δημοτικές κινήσεις και βέβαια τα ίδια τα θεσμικά όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πρόκειται για θεσμούς που έχουν ιστορικά επιβληθεί από τα κάτω, έπειτα από απαίτηση λαϊκών κινημάτων και που σήμερα χρησιμοποιούνται περισσότερο για να εξασφαλίζουν τη λαϊκή συναίνεση σε προειλημμένες αποφάσεις. Γι’ αυτό και σήμερα παίζουν περισσότερο ένα ρόλο διακοσμητικό, ρόλο δημοκρατικής βιτρίνας και νομιμοποιητικού άλλοθι, σε ένα καθεστώς σαν και αυτό που ζούμε, ένα καθεστώς που σε εντεινόμενο βαθμό- σε ό,τι αφορά τις κλειστές διαδικασίες λήψης αποφάσεων- προσιδιάζει με κοινοβουλευτική ολιγαρχία διαπλεκόμενη με μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα.

ΣΥΡΙΖΑ : Η συγκρότησή του σε αυτόνομο ζωντανό πολιτικό οργανισμό είναι απόλυτη ανάγκη.

γράφει ο Κώστας Παπουλής (Γέρος) 

Το ζήτημα οργάνωσης – συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ  τίθεται στο βαθμό που αυτός θεωρείται ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός και όχι μια εκλογική συμμαχία ενός κόμματος της αριστεράς με τους συμμάχους του.Υπενθυμίζω ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η συσπείρωση και η κοινή δράση του συνόλου της αριστεράς και δεν είναι ο ίδιος αυτοσκοπός αλλά το μέσο για μια τέτοια συνάντηση.Οι τελευταίες εξελίξεις που επαναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό, η κρίση του δικομματισμού, η πρωτοφανής (πανευρωπαϊκά) εκλογική άνοδος της αριστεράς στην Ελλάδα, η πιθανή μεγάλη οικονομική ύφεση που έρχεται από τις ΗΠΑ που πιθανόν να σηματοδοτήσει το τέλος του μονεταριστικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών και να εγκαινιάσει μια νέα ιστορική εποχή, αλλά και οι πρώτες ενδείξεις για την επιστροφή του μαζικού κινήματος (άρθρο 16, κινητοποίηση για το ασφαλιστικό) δημιουργούν νέα δεδομένα Συγχρόνως για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση ένα εθνικό ακροατήριο ξαναστρέφει την προσοχή του προς την αριστερά.

Η προωθητική δυναμική της πρότασης «αριστερής εναλλακτικής διακυβέρνησης»

γράφει η ΒΑΓΓΕΛΛΙΩ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, ανένταχτη αριστερή

Ακούγοντας την πρώτη φορά τον σ. Αλέκο Αλαβάνο να μιλάει για «εναλλακτική διακυβέρνηση», δαγκώθηκα. Ξύπνησε μέσα μου ο εφιάλτης της συγκυβέρνησης του 1989, οι κεντροαριστερές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι ιστορικοί συμβιβασμοί και όλα τα συνδιαχειριστικά εγχειρήματα που καταβαράθρωσαν την αριστερά. Είναι δυνατόν τώρα, που μετά από τόσο κόπο η αριστερά ξανάγινε των ανοικτών δρόμων να μεταλλαχθεί σε αριστερά των κυβερνητικών διαδρόμων; Ευτυχώς όχι. Η ομιλία του σ. Αλαβάνου στο συνέδριο του ΣΥΝ ήταν καταλυτική. Με κρυστάλλινο λόγο προσδιόρισε τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της πρότασης για κυβέρνηση με κορμό και όχι μαϊντανό τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Πράγματι κάθε πολιτική και κοινωνική συγκυρία έχει την μοναδικότητα, την πρωτοτυπία της. Από το 1989 έχουν περάσει ήδη 19 χρόνια. Τι άλλαξε ;

Το ρίσκο της Νέας Αριστεράς

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝ

της Αγγελική Παπάζογλου, κοινωνιολόγου, μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Η εκλογή του Αλ. Τσίπρα στην ηγεσία ενός -αριστερού εν προκειμένω- κοινοβουλευτικού κόμματος με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας του αποτελεί σήμερα κυρίαρχο στοιχείο σχολιασμού από τα μ.μ.ε, τους επικοινωνιολόγους αλλά και τους πολιτικούς επιστήμονες ως ένα παράδοξο και πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα παράδειγμα που φέρει ωστόσο, εάν δεν εξαντλείται σε life style επιλογές, την ανανεωτική «αύρα» που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα λειτουργώντας ως καταλύτης για την προοπτική και των υπολοίπων κομμάτων.